Mijn blog

Samen delen

Mijn blog

Spoorloos & Eindelijk thuis

Ik ben een grote fan van beide programma’s! en kan het nooit droog houden, als ik zie wat het met mensen die geadopteerd zijn doet, om hun ouder(s) of familie eindelijk in hun armen te sluiten.

Bij Spoorloos speelt het willen weten wat de reden voor en de omstandigheden rondom hun adoptie is, waar zij vandaan komen, of zij lijken op familieleden. Soms blijkt dat er broers of zussen zijn, waarvan zij het bestaan niet wisten. Vaak is er een enorme blijdschap, als kinderen hun ouder zoeken. Het is schrijnend als ouders geen toestemming voor adoptie hebben gegeven. Het verdriet dat zij hun hele leven met zich meedragen wordt zichtbaar. Het is zo ongelofelijk mooi als ouders vertellen hoeveel zij van hun kind houden en gemist hebben in hun leven. Soms vragen zij om vergeving van hun kind. Heel soms is het een teleurstelling dat een ouder niets met hun kind te maken wil hebben, waarschijnlijk een gevolg van hun eigen problematische leven. Als toeschouwer denk je, dat zou ik nou nooit over mijn hart kunnen verkrijgen, ongeacht wat ik heb meegemaakt.

Bij Eindelijk thuis gaan jongeren die geadopteerd zijn, met een adoptieouder samen op reis, in het land der herkomst van de jongere. Zij zoeken daarbij samen belangrijke plekken op en vertellen hoe zij dit hebben ervaren.De jongeren gaan met een leeftijdsgenoot praten, die in een vergelijkbare situatie verkeert als zij, als zij daar waren gebleven. Het maakt duidelijk wat de verschillen in hun leven zijn en dan vertellen de jongeren of dit hun kijk op hun eigen adoptie heeft veranderd. Adoptieouder en kind kaarten moeilijke onderwerpen bij elkaar aan, om elkaar beter te begrijpen. Het is zo mooi en ontroerend om te zien wat er tijdens dit programma gebeurt: puzzelstukjes vallen op hun plek & de band met de adoptieouder verbetert door deze bijzondere reis.

5 days inside: Beau van Erven-Dorens

Tot mijn eigen verbazing ben ik nu een grote fan: ik vond hem altijd al een kakker, nu een leuke, grappige & zorgzame kakker! Ik kijk graag naar zijn programma’s b.v. over hospice. Hij smijt alles gewoon voor de camera in zijn tas. Mijn oh zo kritische tante van 80 jaar, heeft verteld wat hij voor daklozen heeft gedaan, geweldig! 

Aflevering Villa Pardoes
Wat mooi om te zien hoe Beau omgaat met zieke kinderen, die hier een tijdje met hun familie mogen verblijven. Hier kunnen de zieke, hun broers en zussen gewoon weer kind zijn en genieten van alle aandacht & activiteiten. Ouders kunnen even bijtanken. De families hebben hun eigen toegang tot de Efteling en mogen in alle attracties. Schrijnende verhalen over ziekte en de invloed hiervan op alles in hun leven: de foto’s, moeders die hun baan opgeven om te zorgen, hun leven ervoor en erna. Zo mooi om te zien hoe sterk mensen zijn, er het beste van maken en kunnen genieten op goede momenten. Beau gaat hier heel natuurlijk mee om en vertelt wat het met hem doet. Zo is er een pijnlijk, aandoenlijk moment met een meisje door een opmerking die haar zo raakt, dat zij moet huilen. Beau troost haar, door te zeggen dat hij haar een mooi meisje vindt. Iedere keer dat hij weggaat, is het heel grappig dat hij toedeloe zegt tegen iedereen, niet te verwarren met 2 the loo!

Aflevering Rosa Spiers Huis voor kunstenaars Beau noemt het een bejaardenhuis. Hij komt heel natuurlijk & authentiek over: hij is lief, behulpzaam en zorgzaam. Soms met een vleugje humor: bij zijn naamplaatje op de slaapkamer, spreekt hij over de toekomstige, bejaarde Beau. Bewoners zijn divers: mensen met of zonder dementie, die de oorlog hebben meegemaakt, mantelzorgers zijn. Zij vertellen hun eigen mooie verhalen b.v. over de bijzondere ontmoeting met Salvador Dali. Aan de ene kant lijkt het ideaal om hier te wonen. Mensen hebben hun eigen atelier, werk- en slaapkamer. Ze wonen met gelijkgestemden die kunnen optreden of kunst maken. Er is veel warmte, (hersen)gymnastiek en goed zorg, De keerzijde is het verdriet: de eenzaamheid, dementie, het moeilijk kunnen wennen, een partner die is afgehaakt vanwege de zorg. Er is vaak een groot verschil tussen de 70 en 80 jarigen. Na alle reizen en roem, zijn het nu ook gewone mensen die aftakelen. Mensen beseffen wel wat er met hen gebeurt. Soms zie je nog een glimp van hun vroegere zelf.

Aflevering over gevangenis De ene gevangene vindt de gevangenis een hotel, de ander absoluut niet: onze maatschappij is rijk en kan veel meer doen. Het laat zien dat er gevangenen zijn, die wel verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. Beau doet uitspraken zoals: "Zag je ook iets metaals voorbijkomen? dus ik verbeeldde het me niet" "Naakte man in aantocht". Heel natuurlijk en geestig. Dus Beau, toedeloe!

Zin van het leven in de Volkskrant

Journalist Fokke Obbema kreeg op 1 april 2017 een hartstilstand. In de serie Zin van het leven in de Volkskrant gaat hij in interviews op zoek.
In een interview met theoloog Christa Anbeek vertelt zij over de zelfmoorden in haar familie. Als reactie daarop kiest zij “full speed” voor het leven. In 2006 overleed haar partner plotseling na een hartaanval, Christa was daar helemaal kapot van. Om vat op haar bestaan te krijgen, schreef zij boeken over haar verleden. Christa kreeg een burn-out, dit had ook te maken met zelfmoord. Zij ging op zoek naar de zin van ons leven.
In het artikel vallen 2 zaken op:
• het leven overkomt je: je reactie daarop wordt bepaald door wie je bent en daar heb je het mee te doen
• een diep vertrouwen dat een nieuw begin mogelijk is
Mijn quote is: "Je kunt niet kiezen wat je overkomt, wel hoe je hiermee om wilt gaan”.
Ingrijpende gebeurtenissen rondom Verlies & Rouw overkomen je. Vertrouwen in jezelf of in anderen is dan onmisbaar in je rouwproces. Ik vertrouw op mijn intuïtie en hoogsensitiviteit: je kwetsbaarheid wordt dan je kracht.